Alexander Payne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Alexander Payne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Ocak 2014 Perşembe

"En İyi Film" adaylarını sıralamaca #5

“Zenginin malı – züğürdün çenesi” hesabı, bu senenin “En İyi Film” Oscar’ına aday olan 9 filmi zevkime göre sıralıyorum. Çoğu hakkında bir şey yazmamışım zaten, bu bahaneyle iki laf etmiş oluruz.

ÖNCEKİ YAZILAR: X. Philomena, 8. American Hustle, 7. Dallas Buyers Club, 6. Her 

5. NEBRASKA


Sideways, The Descendants gibi filmlerin yönetmeni Alexander Payne, şu ödülleri dağıtan komitelere ayakkabı kutusunda para mı yolluyor nedir, bir kere daha sinsice yolunu buldu!

Payne’in her yıl çektiği “sorunlu aile ilişkileri komedi/draması”nın bu yılki versiyonu Nebraska, beklendiği gibi En İyi Film ve En İyi Orijinal Senaryo adaylıkları ve iki oyunculuk adaylığı (Bruce Dern, June Squibb) kazandı. Fakat bunların üstüne benim tahmin etmediğim şekilde En İyi Yönetmen ve En İyi Görüntü Yönetimi adaylıkları da eklendi.

Seyirciyi kolayca yorabilecek bir senaryoya sahip olan Captain Phillips’i 2 saati aşkın süresince soluksuz izleten yönetmen Paul Greengrass dururken, Payne’in her zamanki vasatın üstü yönetmenliğinin takdir edilmesini hoş karşılamadım. Akılda kalıcı hiçbir kareye sahip olmayan görüntü yönetimi de, mesela 12 Years a Slave’in etkileyici kadrajları hala hafızalardan çıkmazken, sırf siyah beyaz olduğu için aday edilmemeliydi.

Filmi genel olarak beğendiğimi belirteyim; ama dün 6 numaradaki Her hakkında uzun uzun kafa yorduktan sonra “acaba ikisinin yerini değiştirse miydim” diye düşünmeden edemedim şu an.


YARIN: 4 NUMARA! Yarından sonra bu blogun kaptanı benim! Look at me! I’m the captain now! 
~Yarınki film için çok gizli bir ipucu olsun bu da

24 Kasım 2013 Pazar

Sinema: Nebraska


Önyargılı bir sinema izleyicisi olmamak lazım. Önyargı kötü bir şey. (Hem sinema izlerken, hem de gerçek hayatta!) Fakat ne kadar isterse istesin kendi tabiatını değiştiremiyor insan. Ben önyargılı bir sinema izleyicisiyim. Bazı filmlerin notunu izlemeden veriyorum kafamda. İzledikten sonra da “haklıymışım,” diyerek kendimi tatmin ediyorum!

Bu kötü kalpli yükü izlediğim her filme taşımıyorum neyse ki, ama Nebraska kesinlikle taşıdıklarımdan biriydi. Yönetmen Alexander Payne’e bir türlü ısınamamış, kendisinin bir önceki filmi The Descendants ile yakaladığı başarıyı dehşet içinde izlemiştim. Hatta o filmle ilgili 2012 Ocak’ta zehir zembelek bir yazı yazmışım. Nedense o kadar sinirlenmişim ki, 2 yıl sonra açıp okuyunca bana da tuhaf geldi. Ama belli ki Bay Payne blogumun sıkı bir takipçisi! Zira yeni filmi Nebraska ile durumu toparlamış epey!

Evet, tamamı siyah beyaz çekilen Nebraska önyargı bariyerimi yıkmakla kalmadı, bu yıl içinde en kanımın kaynadığı filmlerden biri oldu.

Piyangodan ödül kazandığını iddia eden 70’lik Woody’nin, ödülünü teslim almak için küçük oğlu David’in gönülsüz yardımıyla Nebraska’ya gitme çabalarını izliyoruz Nebraska’da. Yolculuklarının, uzak akrabalar, eski dostlar ve eski hatıralarla yüzleşmek zorunda kaldıkları bir keşif yolculuğuna dönüşmesi uzun sürmüyor elbette! Evet, Payne bu filmde de “hayat yolunda kaybolmuş” aile üyeleri arasındaki sorunlu ilişkileri inceliyor aslında. Yine.

Ama mesela The Descendants’taki karton karakterlerin aksine, bu filmdeki karakterler çok daha doğal ve samimi. (Payne’in ilk kez kendi yazmadığı bir senaryoyu yönettiğini hatırlatmamız gerek belki de.)

Filmin duygusal belkemiğini de Woody ve David arasındaki baba-oğul ilişkisi oluşturuyor. Hayatın farklı evrelerindeki bu iki erkek, farklı sebeplerden kaynaklanan hayal kırıklıklarını unutmak için çıkıyorlar yola. Sanırım etkilendiğim tema tam da bu: Erkekler üzerindeki başarı beklentilerinin hastalıklı ve haksız biçimde yüksek tutulduğu bir dünyada yaşıyoruz. Okumalıyız, mezun olmalıyız, askere gitmeliyiz, iş bulmalıyız, para kazanmalıyız, evlenmeliyiz, çocuk yapmalıyız, ailemizi çok mutlu etmeliyiz! Peki ya bizden beklenenleri başaramazsak?

Başrolde 77 yaşındaki Bruce Dern ve eşi rolünde 84 yaşındaki June Squibb harika oynuyorlar ve alacakları En İyi Erkek ve En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Oscar adaylıklarını hak ediyorlar. Hatta bu Oscar yağmurundan komedi rolleriyle tanıdığımız Will Forte de (Saturday Night Live, 30 Rock) nasiplense keşke, diye düşünmeden edemiyoruz.

Peki ya yönetmen Alexander Payne? Evet, Nebraska basit bir hikâyeden çok katmanlı ve şiirsel bir anlatım çıkaran, samimi bir film olmuş. Ama kendisini tam olarak affetmiş değilim! Yönetmenlik tarzını hala ukala buluyorum ve bir anlatım tekniği olarak müziğe çok fazla yüklenme hastalığını hiç tasvip etmiyorum. Burayı okuduğuna göre bir sonraki filmine bunları da düzeltir herhalde!

10 üzerinden 7,5

22 Ocak 2012 Pazar

Sinema: The Descendants


2008’den beri her sene Oscar’a aday olan / olabilecek bütün filmleri izliyorum ve kendi çapımda yorumluyorum. Bunu son derece zevk alarak yapıyorum. Bu sene benim dördüncü senem, ve bence bütün filmleri izlediğim dört yıl içindeki en kötüsü. Birkaç iyi film olsa da, genel olarak “sevdiğim filmler” listeme alabileceğim bir tane bile film çıkmadı; yarışta adı geçen filmlerin çoğuna bir türlü ısınamadım. Neredeyse hiçbiri “Oscar adayı” etiketini hak ederek taşıyacak nitelikte değil.

The Descendants’ı izledikten sonra da fikrim değişmedi, hatta mümkünse daha da karamsar bir ruh halindeyim. The Descendants klişelerle dolu, belli bir formüle göre yazılmış, ve bunu “farklı” diye yutturmaya çalışarak seyircinin zekâsına hakaret eden vasat bir karmaşa.

George Clooney’nin canlandırdığı Matt King, bir kaza sonucu komaya giren eşinin kurtulamayacağını öğrenen, iki çocuk babası bir avukat. Çocukları elbette sorunlu. Küçük kızı Scottie “dikkat çekmek isteyen şımarık çocuk” kalıbını, büyük kızı Alexandra ise “dikkat çekmek isteyen – içki ve uyuşturucuyla yoldan çıkmış – şımarık ergen” kalıbını dolduruyor. Hiç hesapta yokken full-time çocuk bakımı üstlenen her Hollywood karakteri gibi, Matt King de bu yeni görevini “Ben buna hazır değilim, ne yapmam gerektiğini bilmiyorum” gibi cümlelerle karşılarken, filmin sonunda kendisinin bütün sorunları çözüp çocuklarıyla bir sevgi yumağına dönüşeceğini hepiniz anlamış oluyorsunuz. Bir de Alexandra’nın filme komedi unsuru getirsin diye eklenmiş bir erkek arkadaşı var. Dramatik görünen bütün sahnelerde arka plandan çıkıp – aslında hiç de komik olmayan – bir şeyler söyleyeceğine emin olabilirsiniz. Hani o acı-tatlı, afacan indie atmosferini yakalayacağız ya, o yüzden.

Filmin bu tanıdık tabloya eklediği öğe, karısı komada son günlerini yaşayan Matt’in, aldatıldığını öğrenmesi. (Kaldı ki bu öğe de, Steven Soderbergh’in bu seneki filmi Contagion’ı hatırlayanlar için hiç de yabancı değil. Ya da Defne Joy Foster’ı.) Matt, çocuklarını da yanına alarak, karısının kendisini aldattığı adamın peşine düşüyor. Çünkü bu tam bir aile aktivitesi ya. Evet.

“Eşini kaybeden baba” konusuyla paralel giden ikinci konu ise, bir toprak satışı ile ilgili. Matt atalarından miras kalan son derece değerli bir araziyi, otel yapımı için satmak üzere. Bu arazinin “aile değerlerini” sembolize ettiğini ve filmin sonunda Matt’in araziyi satmaktan vazgeçerek bir anlamda karısını affetmiş olacağını, bu durumun seyirciye izah edildiği ilk sahneden itibaren anlamıyorsanız, yeterince kötü romantik film izlememişsiniz demektir (ki tebrik ederim, eminim bu sürede hayatınızda çok daha faydalı işler yapmışsınızdır).

Her şey o kadar zorlama ki. Zaten karikatürize edilmiş bütün yan roller, belli bir noktadan sonra var olan klişe karakterlerini de kaybedip, sadece George Clooney’i final hesaplaşmasına taşıyan kukla araçlara dönüşüyorlar. “Miras kalan arazinin satışı” metaforu incelikten uzak biçimde, gözümüze soka soka veriliyor. Film hüznü beceremediği gibi, güldürmeyi de beceremiyor. (Film ikisini de son derece acemice yapsa da, güldürmeye çalıştığı sahneler, ağlatmaya çalıştığı sahnelerden daha felaket.)

Evet, birtakım güzellikler var. George Clooney, son derece klişe bir rol de olsa, en azından hakkını vererek oynamış; hayatı beklenmedik biçimde tepe taklak olan stresli baba rolünü, abartıya kaçmadan, incelikle ele almış. “Aldatılan diğer eş” rolündeki Judy Greer da iyi. Kameranın yakaladığı bazı güzel anlar da var (Alexandra’nın sualtındaki isyanı, Matt’in kalabalık bir lokantada yaşadığı çöküntü anı gibi).

Ama işte o kadar. Bu zorlama numaralarla dolu filmin bu senenin ciddi Oscar adayları arasında adı geçiyor olması beni kahrediyor ve yaptığım işin manasını sorgulatıyor.


10 üzerinden 4